Μαθήματα από την «εξέγερση» της Βαλτιμόρης…

BALTIMORE-495x330

Η τελευταία φορά που οι κάτοικοι μιας μεγάλης πόλης στην Ανατολική ακτή της Αμερικής εξεγέρθηκαν όπως στην Βαλτιμόρη ήταν το 1968, μετά τη δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Στις γειτονιές της Δυτικής Βαλτιμόρης, απ’ όπου σήμερα μάζευαν σπασμένα γυαλιά και καμένα αυτοκίνητα, τα ερειπωμένα σπίτια και τα κενά οικόπεδα είναι εν μέρει μια κληρονομιά των εν λόγω ταραχών πριν από μισό περίπου αιώνα. Όπως και τότε, αυτή η τελευταία περίοδος χάους ξεκίνησε ως ένα ξέσπασμα θυμού, αυτή τη φορά με αφορμή τον Freddie Gray, έναν 25χρονο ο οποίος πέθανε κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες στις 19 Απρίλη, έχοντας προφανώς υποστεί τραυματισμούς ενώ συνελήφθη. Ωστόσο, η διαφορά μεταξύ του 1968 και του σήμερα είναι ότι η Βαλτιμόρη δεν είναι πλέον ένα μέρος όπου οι μαύροι είναι άμεσα καταπιεσμένοι. Το 63% του πληθυσμού της είναι Αφρικανοαμερικανοί. Δήμαρχός της είναι η Στέφανι Ρόουλινγκς –Μπλέικ, μια μαύρη του Δημοκρατικού Κόμματος η οποία κέρδισε το 87% των ψήφων το 2011. Επικεφαλής της αστυνομίας είναι ο Αντονι Μπατς, επίσης μαύρος, όπως

και οι περισσότεροι στην αστυνομία της πόλης. Η Βαλτιμόρη, όπως η Ουάσιγκτον, η Φιλαδέλφεια και το Ντητρόιτ -και εντελώς αντίθετα με προάστια, όπως το Φέργκιουσον στο Μισούρι- είναι ένα κέντρο του μαύρου πολιτικού ελέγχου. Γιατί λοιπόν το αστυνομικό τμήμα της πόλης έχει τόσα προβλήματα;

balt92Υπάρχουν πολλοί λόγοι. Οι οργανισμοί δεν αλλάζουν εύκολα, όποιος και αν είναι υπεύθυνος. Ο αγώνας των μαύρων στην Αμερική αυτές τις μέρες σπάνια αφορά τις κακοήθεις προθέσεις των μεμονωμένων ρατσιστών στην εξουσία, αλλά μάλλον είναι πιο σχετικός με τα διαρθρωτικά προβλήματα, όπως η συγκέντρωση της φτώχειας, οι διαλυμένες οικογένειες και τα απαίσια σχολεία.

Δεν βοηθά επίσης ούτε το γεγονός ότι η Βαλτιμόρη είναι μια από τις πιο επικίνδυνες πόλεις στην Αμερική. Το ποσοστό δολοφονιών της το 2013 ήταν 37 ανά 100.000 -χειρότερο και από της Νοτίου Αφρικής. Μέσα σε μία εβδομάδα του Ιουνίου του ίδιου έτους, στην πόλη έγιναν δέκα δολοφονίες και 28 πυροβολισμοί σε έναν πληθυσμό μόλις 622.000. Η Βαλτιμόρη είναι μια πόλη όπου κατά καιρούς νεαροί μαύροι σκοτώνονται από την αστυνομία και όπου τις περισσότερες ημέρες ένας νεαρός μαύρος άνδρας δολοφονείται από έναν άλλο νεαρό μαύρο άνδρα.

Αυτό δεν αναφέρεται ως δικαιολογία για το αστυνομικό τμήμα της Βαλτιμόρης, το οποίο έχει μια ιστορία εξαιρετικής βίας. Φαίνεται, όμως, σχετικό με την ανάλυση του προβλήματος που πολλοί Αφροαμερικανοί έχουν με την αστυνομία. Πολλοί μαύροι νέοι άνδρες δυσανασχετούν με τους αστυνομικούς που τους ελέγχουν συνεχώς: σταματούν τα αυτοκίνητά τους και τους επιβάλουν πρόστιμα, τους αντιμετωπίζουν σαν εγκληματίες και όχι σαν συμπολίτες. Αλλά αν επισκεφθείτε μια αστυνομική συνάντηση της κοινότητας σε μια μαύρη γειτονιά, θα ανακαλύψετε ότι οι μεσήλικες μαύρες γυναίκες της μεσαίας τάξης που είναι παρούσες έχουν ένα άλλο πρόβλημα. Διαμαρτύρονται για το ότι η αστυνομία δεν κάνει αρκετά για να σταματήσει το βίαιο έγκλημα.

Ιστορικά, το πρόβλημα με την αστυνόμευση των μαύρων Αμερικανών δεν είναι η παρουσία της, αλλά η απουσία της, υποστηρίζει η Jill Leovy στο «Ghettoside». Για μεγάλο μέρος του 20ού αιώνα, η αστυνομία στην Αμερική κατέβαλε μεγάλη προσπάθεια για να προστατεύσει τους λευκούς ανθρώπους και τις περιουσίες τους από τους μαύρους ανθρώπους, αλλά συχνά αγνόησε τη βία μεταξύ των μαύρων. Αυτό, υποστηρίζει η Leovy, είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους οι μαύρες γειτονιές τείνουν να έχουν τόσο πολύ υψηλότερα ποσοστά βίαιων εγκλημάτων. Όταν οι εγκληματίες δεν τιμωρούνται από το νόμο, είναι ανεξέλεγκτοι. Κάθε πράξη βίας μπορεί να πυροδοτήσει έναν κύκλο αντεκδίκησης. Οι διαφορές διευθετούνται με γροθιές, μαχαίρια ή σφαίρες. Το «κάρφωμα» θεωρείται ντροπή. Όταν οι αστυνομικοί προσπαθούν να εξιχνιάσουν τα εγκλήματα, ανακαλύπτουν ότι κανείς δεν θα τους πει τίποτα χρήσιμο.

Στη Βαλτιμόρη, το ποσοστό δολοφονιών έχει μειωθεί κατά ένα πέμπτο από την αιχμή του στη δεκαετία του 1990, αλλά ο ρυθμός εξιχνίασης των δολοφονιών εξακολουθεί να είναι πολύ κάτω από το 50%, σε σύγκριση με τον εθνικό μέσο όρο του 65%. Το αστυνομικό τμήμα της Βαλτιμόρης έχει πολύ λίγους αξιωματικούς –περίπου 3.000- για να διερευνήσει περισσότερες από 200 δολοφονίες το χρόνο και να κάνει επίσης ό,τι άλλο κάνουν τα σύγχρονα αστυνομικά τμήματα. Και επειδή είναι καταβεβλημένοι, αγωνίζονται για να κερδίσουν την εμπιστοσύνη που χρειάζονται για να κάνουν τους ανθρώπους να μιλήσουν μαζί τους και έτσι να μειωθεί ο αριθμός των δολοφονιών.

Το 2005, ένας λευκός δήμαρχος, ο Μάρτιν Ο’Μάλεϊ (που τώρα φαίνεται πιθανό να θέσει υποψηφιότητα για πρόεδρος), εισήγαγε τη «μηδενική ανοχή» στην αστυνόμευση, προτρέποντας τους αστυνομικούς να σταματούν και να ψάχνουν νεαρούς άνδρες ύποπτους για όπλα ή ναρκωτικά. Εκείνο το έτος, η αστυνομία της πόλης έκανε 100.000 συλλήψεις, σε έναν πληθυσμό μόλις εξαπλάσιο. Μέσα σε λίγα χρόνια η πολιτική αυτή εγκαταλείφθηκε υπέρ μιας πιο στοχευμένης προσέγγισης, αλλά η τεράστια ζημιά είχε γίνει στις σχέσεις μεταξύ της αστυνομίας και των μαύρων πολιτών.

Ο μόνος μακροπρόθεσμος τρόπος για να μειωθεί η βία είναι να μάθουν περισσότερα σχετικά με το ποιος είναι αυτός που τη διαπράττει. Αυτό σημαίνει τη δημιουργία ενός περιβάλλοντος όπου οι άνθρωποι θα πιστεύουν ότι ο νόμος τους προστατεύσει, κάτι που οι περισσότεροι Αμερικανοί θεωρούν δεδομένο, αλλά όχι και οι κάτοικοι των πόλεων. Το Boston Gun Project έδειξε ότι με ένα μίγμα πληροφοριών και επιθετικής στόχευσης των ατόμων που εμπλέκονται σε πυροβολισμούς, το ποσοστό δολοφονιών στις γειτονιές των μαύρων στο κέντρο της πόλης μπορεί να μειωθεί σημαντικά. Στη Βρετανία, έργα όπως το πρόγραμμα Trident στο Λονδίνο, στα οποία εξειδικευμένοι αστυνομικοί δημιουργούν στενούς δεσμούς με τους φίλους και τους συγγενείς των υπόπτων, είχε μια παρόμοια επίδραση στη μείωση των εγκλημάτων μεταξύ μαύρων.

Αλλά το πρόβλημα με αυτές τις μακροπρόθεσμες στρατηγικές είναι ότι απαιτούν χρόνο, χρήμα και τύχη για να έχουν αποτέλεσμα. Η εμπιστοσύνη δεν μπορεί να οικοδομηθεί γρήγορα. Και τα αστυνομικά τμήματα σπάνια έχουν ριζοσπαστικές θέσεις: τα πράγματα γίνονται με τον τρόπο που γίνονταν πάντα. Για πολλούς πολιτικούς, το να πλημμυρίζουν τους δρόμους με μπλε στολές για τους εγκληματίες είναι πιο εύκολο: καθησυχάζει το λαό ότι κάτι -ό,τι κι αν είναι αυτό- γίνεται.

Πηγές: economist.com/ antinews/ anixneuseis.gr

Advertisements

One thought on “Μαθήματα από την «εξέγερση» της Βαλτιμόρης…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s